Koncert muzyki improwizowanej "Bezsensory 3".

Dotąd z Karpińskim współpracowali; Piotr Łakomy, Marzena Karpińska, Jacek Hałas, Krzysztof Fajfer, Paweł Paluch i Arnold Dąbrowski. REPORTAŻ apogeum popularności przeżywa w latach 80-tych, gdy jako polska odpowiedź na nurt Rock In Opposition, wydaje w Anglii album „Up the River”. Koncertuje w Polsce z Skeleton Crew (Fred Frith, Tom Cora) a także na warszawskim festiwalu Marchewka `87 obok wykonawców; David Thomas, Chris Cutler, The Wooden Birds, Minimal Compact, The Ex, Test Dept., Kempec Dolores, Pociąg Towarowy, Radio Warszawa. Muzyka REPORTAŻU ukazuje się na płytach i kasetach niezależnych wydawnictw z Polski, USA, Belgii, Francji i Włoch. Promocją grupy zajmuje się Henryk Palczewski z ARS2 oraz Chris Cutler z Recommended Records. Zespół uczestniczy w sesjach nagraniowych Lecha Jankowskiego do filmów braci Quay. Współpracuje z reżyserem Waldemarem Modestowiczem. Trafia do radia, teatru i filmu. Tworzy koncerty, gdzie dźwięk, obraz i słowo budują tyleż poetyckie, co filozoficzne, jątrzące przesłanie. W latach 2002/2003 REPORTAŻ, to muzyczny „teatr jednego aktora” Andrzeja Karpińskiego. Powstają solowe programy koncertowe i dwie płyty: „Gulasz z Serc” i „Muzyka do Tańca”. Druga, w części, pochodzi ze spektaklu dla Polskiego Teatru Tańca. Płyty trafiają do znanych wydawnictw: Cuneiform Records (USA), Recommended Records (GB). Rok 2004 przynosi zmiany w muzyce zespołu. Odejście od publicystycznej formy koncertów w stronę improwizacji, charakterystycznej dla REPORTAŻU lat 80-tych. Karpiński gra jednocześnie na zestawie łączącym perkusję z mini klawiaturami. Osiąga w ten sposób zaskakujące unisono pomiędzy instrumentami i… przydomek „jednorękiego” perkusisty. Wyśmienicie nawiązuje do mrocznej rockowej kameralistyki i osadza w niej cięcia, zaskakujące wypowiedzi muzyczne, pastisze. Ostatnie eksperymenty Karpińskiego doprowadziły do serii mini koncertów perkusyjnych we Frankfurcie nad Menem, na specjalnie zbudowany instrument z … puszek po farbach. Muzyk rozpoczął nagrywanie płyty winylowej „Obuh na jednego”. Rok 2004 wypełniły koncerty z kontrabasistą Bogdanem Mizerskim (festiwal teatralny Malta, festiwal filmowy Era Nowe Horyzonty) oraz zapoczątkował współpracę z pianistą Witoldem Oleszakiem (duchem związanym z Reportażem od 1985 roku). Karpiński improwizuje gościnnie z lirnikiem Pascalem Leveuvre i Jackiem Hałasem (Reportaż` 1983-85). W 2005r. Guigou Chenevier i Nicolas Chatenneud zapraszają Karpińskiego z projektem „Krzesło Eklektyczne” do międzynarodowej współpracy.

Witold Oleszak (fortepian, klawiatury). Architekt, z grupą Reportaż od jesieni 2004r. W latach 1985-86 współtworzył różne formacje z nurtu Hard-Core Punk. W 1986 roku grał w grupie Krew, współtworząc poznańskie podziemie muzyczne. Z  grupą Krew, w latach 1986-1988 wystąpił na kilku koncertach i przedstawieniach teatralnych, między innymi w spektakularnym występie z grupą „Swans” na festiwalu „Poza Kontrolą’87”. 1989 to rok dekompozycji, to początek niemuzycznych studiów, podróży po Europie, budowy własnego języka dźwiękowego i wewnętrznej dezintegracji. Po nieudanych kilku próbach zebrania składu własnego zespołu „Syntax Error” nastąpił powrót w 2002 roku do Poznania. W roku następnym, ożywienie działalności koncertowej REPORTAŻU umożliwiło współpracę z tą grupą.